Zagadnienie standaryzacji nazw geograficznych posiada zarówno aspekt wewnątrzpaństwowy jak i międzynarodowy. Stałe wysiłki mające na celu standaryzację nazw geograficznych do użytku międzynarodowego wiążą się głównie z działalnością ONZ. Jednolite stosowanie nazw miejscowości i obiektów fizjograficznych jest zasadniczym elementem skutecznego komunikowania się na całym świecie. W tym celu Organizacja Narodów Zjednoczonych powołała Grupę Ekspertów do spraw Nazw Geograficznych (UNGEGN).

Pierwsze spotkanie UNGEGN odbyło się w Nowym Jorku w 1960 roku. Zgodnie z zaleceniami uchwalonymi na tym spotkaniu oraz na drugim w 1966 roku, Rada Ekonomiczna i Społeczna ONZ (ECOSOC) podjęła uchwałę o potrzebie wprowadzenia w obiegu międzynarodowym jednolitego nazewnictwa geograficznego, czemu miały służyć tzw. gazetery narodowe (oficjalne wykazy nazw geograficznych dla danego kraju).

Na pierwszej konferencji ONZ w sprawie Standaryzacji Nazw Geograficznych (w 1967 roku, Genewie) ustalono ogólne wytyczne prowadzenia prac w poszczególnych państwach, dokonano podziału świata na regionalne grupy lingwistyczno-geograficzne (tzw. divisions) w celu realizacji zaleceń konferencji ONZ.

W ramach UNGEGN powoływane są grupy robocze do realizacji specjalnych zadań. Obecnie działają następujące Grupy Robocze:

• Grupa robocza ds. nazw państw
• Grupa robocza ds. baz danych toponimicznych i gazeterów
• Grupa robocza ds. terminologii toponimicznej
• Grupa robocza ds. reklamy i funduszy
• Grupa robocza ds. systemów latynizacyjnych
• Grupa robocza ds. szkoleń toponimicznych
• Grupa robocza ds. oceniania i wdrażania
• Grupa robocza ds. egzonimów
• Grupa robocza ds. wymowy
• Grupa robocza ds. promowania nazewnictwa grup autochtonicznych i mniejszościowych

UNGEGN zajmuje się przygotowaniem materiałów na obrady i realizacją uchwał konferencji ONZ, spotykając się na swoich sesjach co 2 - 3 lata.

Zadania UNGEGN

Ważnymi tematami tej międzynarodowej działalności są:

• inspirowanie i popieranie działalności narodowych oficjalnych organów nazewniczych w każdym kraju

• popieranie tworzenia narodowych zbiorów nazw i publikowania ich w postaci "gazeterów"

• promowanie rozwoju krajowych zautomatyzowanych systemów informatycznych baz danych nazw geograficznych oraz międzynarodowej wymiany technologii w tym zakresie

• standaryzacja zapisu wszystkich nazw geograficznych w alfabecie łacińskim

• standaryzacja egzonimów występujących w poszczególnych językach

• standaryzacja nazw obiektów geograficznych położonych na obszarach bez suwerenności państwowej

• szkolenia w zakresie toponimii

• ujednolicenie terminologii stosowanej w dziedzinie standaryzacji nazw geograficznych

• inspirowanie do współpracy między poszczególnymi krajami w zakresie standaryzacji nazw obiektów przygranicznych

• wymiana informacji dotyczących nazw geograficznych między poszczególnymi państwami.